Obroniona!

Oto chwila wygłoszenia koreferatu przez dr Tomasza Kazimierskiego.

Ja słucham (fot. Karolina Skalik)

Wczoraj wieczorem odbyła się publiczna obrona dyplomu. Dziękuję wszystkim za przybycie.

Szczególnie dziękuję gościom specjalnym. Przybyli prof. Krzysztof Jakubowski (wieloletni dyrektor Muzeum Ziemi PAN), dr Marek Ostrowski (wybitny Varsavianista), Michał Wojtczuk (redaktor Gazety Stołecznej) oraz Marta Trakul (z Urzędu Miasta).

W zrelacjonowaniu obrony ubiegła mnie już gazeta stołeczna, do niej odsyłam.

Niniejszym ogłaszam wszem i wobec, że zostałem szczęśliwym absolwentem z tytułem

magistra inżyniera architekta.

obronić Skarpę!

Przez ostatni rok zajmowałem się zagadnieniem wartości kulturowych Skarpy Warszawskiej oraz badaniem jej znaczenia dla obrazu miasta. Moim celem było i jest nadal wyeksponowanie korony skarpy w strukturze przestrzennej stolicy.

Jakie znaczenie Skarpa Warszawska ma a jakie mogłaby mieć dla dzisiejszej Warszawy?

Cóż takiego miasto mogłoby na niej zyskać?

Po co nam aleja Na Skarpie?

Dokąd prowadzi ulica Smolna?

I dlaczego nie wolno zwlekać z działaniem?

Zapraszam serdecznie na publiczną obronę mojej pracy magisterskiej pt.:

miasto na krawędzi - na krawędzi miasta

Częścią obrony jest dyskusja, w której każdy może zabrać głos, do czego zachęcam.

8 grudnia godz. 19:00

Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, przy ulicy Koszykowej 55

Skarpa na wystawie

Wczoraj o godzinie 13. wszystkie dziesięć plansz (łącznie 7 metrów kwadratowych!) zostało rozwieszonych na wystawie prac dyplomowych Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Wystawa jest otwarta dla wszystkich, zapraszam do odwiedzin.

Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej,
00-659 Warszawa
ul. Koszykowa 55
Wystawa zorganizowana jest w tzw. Pawilonie Rzeźby (wejście z dziedzińca wydziału).

wieszanie plansz na wystawie (fot. Karol Żurawski)

KONCEPCJA PROJEKTOWA 3.1

Oto skończone plansze dyplomowe:

KONCEPCJA PROJEKTOWA 2.2

Prezentuję rozwinięcie wątku z 7. sierpnia.

przestrzenny schemat połączeń komunikacyjnych


Koncepcja zagospodarowania Skarpy (dawny Prater)


Koncepcja zagospodarowania fragmentu Skarpy - wizualizacja


Plac na Skarpie - wizualizacja


legenda

KONCEPCJA PROJEKTOWA 2.1

Przedstawiam koncepcję rozwiązania przestrzennego.

Cele mojego projektu wykładałem już w poprzednich wpisach, przypomnijmy je jednak:

1. nadanie ciągłości Alei na Skarpie - KONCEPCJA PROJEKTOWA 1.1; piątek, 30 styczeń 2009
2. otworzenie miasta na Skarpę, czyli wyraźne wyeksponowanie jej oraz udostępnienie - Otworzyć miasto na Skarpę!; poniedziałek, 20 lipiec 2009
3. zrealizowanie zejścia po skarpie zgodnie ze schematem tarasowym, który pozwoli zachować walory przyrodnicze miejsca - Skarpą w dół i w górę; wtorek, 21 lipiec 2009
4. stworzenie miejsca równo dostępnego dla wszystkich - przestrzeń publiczna, czyli dla ludzi stworzona; piątek, 24 lipiec 2009
5. stworzenie węzła komunikacyjnego, który połączyłby: Śródmieście, Powiśle, Aleję na Skarpie, Aleję pod Skarpą, perony PKP Powiśle, park im. Marszałka Śmigłego-Rydza, Muzeum Narodowe itd... - Mój kawałek Skarpy; środa, 22 lipiec 2009
6. zadbanie o infrastrukturę rekreacyjną konieczną dla spacerowiczów, rowerzystów itd - rowery też na Skarpę!; poniedziałek, 27 lipiec 2009

Elementem dominującym dla mojego opracowania, będącym zresztą impulsem dla zajęcia się tym tematem, jest wyeksponowanie Alei na Skarpie. To wspaniała idea, która już od stu lat pojawia się na stołecznych planach. Jest szeroko dyskutowana i ma, wydaje się, samych zwolenników. Mimo to ciągle pozostaje w sferze planów, a z czasem zaprzepaszczamy kolejne szanse jej realizacji. Powstały tylko szczątkowe jej fragmenty.

Mamy więc Aleję na Skarpie, przede wszystkim. Z czasem jednak zacząłem zdawać sobie sprawę ze znaczenia, jakie dla tego miejsca ma ulica Smolna. Szczególnie w swojej dawnej postaci, gdy stanowiła połączenie obu poziomów skarpy. Uważam za celowe nawiązanie do jej układu i odnowienie jej znaczenia.

ulica Smolna na planie z 1842 roku

ulica Smolna na planie z 1916 roku

ulica Smolna w mojej koncepcji

Jak zauważyć można na planie z 1842 roku, ulica Smolna łączy Nowy Świat z ulicą Książęcą. Co prawda, jest już przecięta Alejami Jerozolimskimi, tworzą jednak skrzyżowanie w jednym poziomie. Na mapie z 1916 roku, a więc już po wybudowaniu wiaduktu mostu Poniatowskiego, Smolna jest definitywnie przerwana na dwa odrębne fragmenty.

Na mapie współczesnej zaznaczyłem schemat mojego rozwiązania. Ulica Smolna nie urywa się przed Skarpą, ale zakosami schodzi po jej stoku i dalej łączy się z ulicą Czerwonego Krzyża (jak dawniej). W połowie jej biegu proponuję plac (przy nim mała użyteczność publiczna: toalety, gastronomia i wypożyczalnia sprzętu rekreacyjnego), od którego odchodzi droga na południe (w tunelu pod nasypem kolei średnicowej) i dalej do parku im. Rydza-Śmigłego. Z tunelu byłoby wyjście na perony stacji PKP Powiśle.

koncepcja zagospodarowania przestrzennego

Mój kawałek Skarpy

Ostatni wątek zakończyłem pytaniem o to, jaki schemat zagospodarowania przyjąć należy na opracowywanej przeze mnie działce. Podstawą dla podjęcia decyzji powinna być możliwie wrażliwa analiza warunków i potrzeb. Skrót takiej analizy przedstawiam.

lokalizacja działki w mieście; P=1,15 ha

Niełatwo jest wyznaczyć granice opracowania na obszarze, który docelowo chcielibyśmy odczuwać jako ciągły. Szerokie analizy zawarte w mojej pracy dyplomowej dotyczą Skarpy Wiślanej w skali całego miasta. Konieczne jest jednak wyznaczenie obszaru ścisłego opracowania i taki wstępnie przedstawiam. Proponuję zajęcie się fragmentem skarpy pomiędzy stacją PKP Powiśle a murem klasztoru sióstr Szarytek. Od strony zachodniej granica obejmuje plac górnego tarasu skarpy; od strony wschodniej graniczy z budynkiem dawnego carskiego szpitala Czerwonego Krzyża i klinem wbija się w park Karola Beyera. Pole powierzchni obszaru opracowania to 11,500 m2, czyli trochę ponad jeden hektar.

podziały własnościowe (http://www.um.warszawa.pl/)

ortofotomapa (http://www.um.warszawa.pl/)

Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości PW

Granice wyznaczyłem zgodnie z podziałami własnościowymi. W obrębie wyznaczonych granic znalazł się zupełnie kuriozalny budynek w którym mieści się (jak informuje czerwona, urzędowa tablica): Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości Politechniki Warszawskiej (sic!). Sądząc po stanie obiektu wnioskuję, że instytucja ta swoją szansę rozwoju zaprzepaściła już dawno. Budynek nie przedstawia sobą żadnej wartości historycznej, architektonicznej ani urbanistycznej. Może, co najwyżej, humorystyczną. Wstępnie przewiduję usunięcie go.

schody Stefana Szyllera sprzed budowy pawilonu PKP Powiśle

Koniecznie należy wspomnieć o dość brutalnym potraktowaniu tego miejsca pół wieku temu. Otóż wiadukt mostu Poniatowskiego, zbudowany w 1914 roku otrzymał, zaprojektowaną przez Stefana Szyllera, neorenesansową oprawę architektoniczną. Układ wjazdowy nie był symetryczny. Po stronie południowej Szyller przewidział wieżę z windami, podczas gdy po północnej zaplanował eleganckie, otwarte schody. Nie uszanowały tego rozwiązania władze PRL, które 'odrąbały' północną część założenia i w miejscu tym zbudowały pawilon PKP Powiśle. Ten w końcu, ostatnio odnowiony, stanowi bardzo atrakcyjny element przestrzenny.

Skarpa na obszarze opracowywanej działki


górny taras Skarpy Wiślanej


zejście po Skarpie Wiślanej (schemat krajobrazowy)


Skarpa Wiślana

Obszar wyznaczonej działki dzieli się wyraźnie na trzy strefy: górny taras, skarpę i taras dolny.

planowane połączenia komunikacyjne

Na kolejnym schemacie prezentuję połączenia komunikacyjne, które są tutaj konieczne do zrealizowania. Punktami oznaczyłem wejścia/wyjścia. Punkty -1- to podłączenia do Alei Na Skarpie. Relacja ta będzie miała znaczenie dominujące. Punkt -2- to wejście z Alei Pod Skarpą (przeprowadzoną tunelem pod nasypem kolei (patrz wpis z 30. stycznia 2009). -3- to połączenia z parkiem Karola Beyera. Od strony śródmieścia punkt -4- wyznacza wejście z Alei Jerozolimskich, a -5- z ulicy Smolnej.

Nawiązując do nazewnictwa z poprzedniego wpisu, określiłbym istniejący układ zagospodarowania skarpy jako krajobrazowy z częścią tarasową na górze. W miejscu takim jak to, które pretenduje do bycia bramą wejściową z miasta na Skarpę, uwypuklenie jej topograficzno-przyrodniczych walorów jest konieczne. A te najefektywniej eksponowane są w schemacie krajobrazowym. Jednocześnie miejsce takie musi zapewnić turystyczno-kulturalno-informacyjną bazę zapleczową. Biorąc pod uwagę skalę obszaru skarpy i przewidywaną z tej racji liczbę osób, ilość wymaganej kubatury będzie znaczna.

Dodatkowo, przeciwko przyjęciu schematu kubaturowego świadczy obecność, w bezpośrednim sąsiedztwie, wysokiego punktowca mieszkaniowego, który jest w okolicy niekwestionowaną dominantą. Nie ma sensu ani szans z nim rywalizować.

Mamy tu zatem oczywisty konflikt interesów. Wrażenie przestrzenne powinno pozostać niezmienione (a wręcz uwypuklone), jednocześnie zaproponowane rozwiązanie musi dawać możliwość urządzenia stałego, całorocznego zaplecza. Takie oto stoi przede mną zadanie projektowe.

KONCEPCJA PROJEKTOWA 1.1

W tym poście zamieszczam wstępną koncepcję projektową dla danego obszaru. Całą pracę analityczną wykonałem w ramach zajęć u dr hab. inż. arch. Danuty Kłosek-Kozłowskiej.
Również te rozwiązania powstały właśnie na potrzeby zaliczenia tego przedmiotu i są dobrym punktem wyjścia do dyskusji i dalszych prac.
Zamieszczam całe plansze do obejrzenia. Są one dość bogate w opisy, powinny więc same się tłumaczyć.